Kırmızı cadı otu hayatta kalmak için başka bir bitkinin köklerine bağlanarak su ve besinleri çekiyor. Bilim insanlarının kullandığı soya bitkileri ise toprağa ot tohumlarının çimlenmesini uyaran doğal bir kimyasal bırakıyor. Ancak soyanın farklı kök yapısı nedeniyle çimlenen kırmızı cadı otu fideleri uygun bir konukçuya bağlanamıyor ve hızla ölüyor. Toprak fümigasyonu ile herbisit uygulamaları da yok etme çalışmalarında kullanıldı.
Biosecurity Queensland, yok oluşun üç yıl içinde sağlanabileceğini belirtti. Çalışmalar 2015’te başladı ve Queensland bilim insanları, Güney Afrika’da 1930’larda başlayan “tuzak bitki” araştırmalarından yararlandı. Kırmızı cadı otu, Afrika ve ABD’de tahıl ve hububat ürünlerinde milyonlarca dolarlık kayba yol açtı; bitki bodurluk ve solmaya, hatta bitki ölümüne neden olabiliyor. Otun Avustralya’ya nasıl ulaştığı ise bilinmiyor.
İstilacı bitkinin başlıca yayılma yolunun bulaşık veya istilaya uğramış toprak ve çamur olduğu belirtildi. Etkilenen çiftçilerden Stephen ve Neiola Vella, otun şeker kamışlarında görünür bir zarar oluşturmadığını, ancak karantina kısıtlamalarının üretim alanlarının yaklaşık dörtte birini kullanılamaz hâle getirdiğini söyledi. Bu alan iki yıl önce yeniden tam şeker kamışı üretimine açıldı.
