Programlar çoğunlukla hastaneler, sağlık çalışanları, diyetisyenler ve kâr amacı gütmeyen kuruluşların iş birliğiyle yürütülüyor. Uygulamaların hedefinde tip 2 diyabet, kalp-damar hastalıkları ve hipertansiyonu bulunanlar ile ekonomik nedenlerle sağlıklı gıdaya erişmekte zorlanan kişiler yer alıyor. Mississippi’de incelenen küçük ölçekli dört programdan birinde, gıda güvencesizliği yaşayan 55 haneye ek meyve ve sebze verildi.

Bu programın iki yıllık izleminde, başlıca yetişkin katılımcıların vücut ağırlığı, bel çevresi ve trigliseritlerinde istatistiksel olarak anlamlı düşüşler kaydedildi. Diğer bilimsel derlemelerde de benzer müdahalelerin beslenme kalitesini ve gıdaya erişimi iyileştirebildiği, diyabet programlarında ise meyve-sebze tüketiminin artıp kan şekeri düzeylerinin azalabildiği bildirildi.

Yaklaşımın kökleri 1960’lara uzanırken, Food Is Medicine Global Alliance 2025’te kurularak bu tür programların daha fazla ülkede yaygınlaştırılmasını ve sürdürülebilir biçimde finanse edilmesini 2030’a kadar desteklemeyi hedefledi. Ancak araştırmacılar, mevcut çalışmaların bir bölümünün küçük olduğunu, programların tüm hastalıklar ve sağlık göstergeleri bakımından aynı ölçüde kanıtlanmadığını belirtiyor. Müdahalelerin uzun vadede hastaneye yatışları veya toplam sağlık hizmeti maliyetlerini azaltıp azaltmadığı da henüz yeterince ortaya konmuş değil.