Ekim başarılı olur ve ürün şubat ya da martta lif verirse, yerli iplik üreticileri geleneksel ağustos arz zirvesinden aylar önce hammaddeye ulaşabilir. Bu erken arzın, sezonlar arasındaki tedarik açığını kapatması ve pahalı lif ithalatına bağımlılığı azaltması bekleniyor. Mart ayında çırçır faaliyetlerinin başlaması, fabrikaların olağan üç-dört aylık çalışma dönemini de uzatabilir; ancak geç buğday hasadıyla çakışma, yerel taşımacılık, iş gücü ve depolama üzerinde baskı oluşturabilir.
Bununla birlikte araştırmacılar, kasım ekiminin ticari bir model olarak kabul edilmesi için ürünün kış döngüsünü tamamlaması gerektiğini belirtiyor. Aralık-şubat döneminde düşen gece ve toprak sıcaklıkları kök gelişimini, çiçeklenmeyi ve koza oluşumunu yavaşlatabilir. Sis, çiy ve aşırı nemli toprak fide hastalıkları ile yaprak enfeksiyonu riskini artırırken, düşük sıcaklık ve güneşlenme lif kalitesini de düşürebilir. Kış boyunca tarlada kalan bitkiler, pembe koza kurdunun çoğalması ve yazlık ana ürüne taşınması için sürekli yeşil köprü oluşturabilir.
CCRI, uygulamanın ölçeklendirilmesinden önce en az iki veya üç sezon boyunca çok lokasyonlu karşılaştırmalı denemeler yapılmasını; toprak sıcaklığı, sis günleri, zararlı hareketliliği ve lif kalitesinin izlenmesini istiyor. Haberde ayrıca 2026-27 sezonu için Punjab’daki resmî üretim tahminleriyle balya girişleri arasında 1,6 milyon balyadan fazla fark bulunduğu ve bu uyuşmazlığın fiyat oluşumunu bozduğu aktarılıyor.
