İtalya’da Çiftçi, Yedi Başaklı Antik Buğdayı Yeniden Yetiştirdi
İtalya’nın kuzeyindeki Parma çevresinde çiftçilik yapan Claudio Grossi, 1990’ların başında tavan arasında bulduğu eski bir tohum çuvalını yeniden ekti. Tohumların kuru ve çatlamış olması nedeniyle filizlenmelerini beklemeyen Grossi, onları bir gübre yığınının üzerine serpti. Ancak tohumlar filizlendi ve birkaç buğday çeşidi ortaya çıktı. Bunlardan biri, yaklaşık 1,8 metreye ulaşan bitkileri ve tek sap üzerinde bir uzun merkezî başağın çevresindeki altı kısa başağıyla dikkat çekti. Grossi, bitkinin görünümünü İncil’de anlatılan, tek sap üzerinde yedi dolgun başağın bulunduğu rüyaya benzetti. Daha sonra buğdayın Triticum turgidum türüne ait olduğu ve İngiliz buğdayı ya da pulard buğdayı olarak bilindiği belirlendi. Kaynakta bu türün köken bölgeleri arasında günümüz Türkiye’si ve Mısır’ın yanı sıra Akdeniz’in başka kesimleri gösteriliyor. Tarihsel kayıtların, bu buğdayın geçmişte İtalya’da da yetiştirildiğine işaret ettiği; ancak çiftçilerin daha yüksek verimli ticari çeşitlere yönelmesiyle üretimin gerilediği aktarılıyor. Grossi, buğdayı çiftliğinde yetiştirmeyi sürdürerek ona İtalyanca “grano del miracolo”, yani “mucize tahıl” adını verdi. Bitkinin kurak koşullarda ticari çeşitlerden daha iyi dayandığı, uzun saplarının yabancı otları gölgelediği ve yoğun gübre ile herbisit kullanımına daha az ihtiyaç duyduğu belirtildi. Bununla birlikte yüksek saplar güçlü rüzgâr, şiddetli yağış ve dolu karşısında yatabiliyor. Tanelerin modern çeşitlere göre daha fazla fosfor ve demir, daha düşük glüten içerdiği; bu undan hazırlanan hamurun ise daha zor kabardığı ve ekmeğin yoğun, cevizimsi bir tada sahip olduğu aktarıldı.