Denemede yonca, 30 santimetre sıra aralığıyla ekilen ayçiçeğinin altına hektar başına 12-20 kilogram oranında ekildi. Ayçiçeği hasadının ardından sonbaharda yonca sıraları arasına buğday ekildi ve ekimde RTK GPS kılavuzundan yararlanıldı. Kışın büyümesi yavaşlayan yonca, ilkbaharda buğdayla daha güçlü rekabete girdiği için biçildi. Arvalis uzmanları, Eco-Mulch şirketiyle birlikte bu amaçla RTK GPS kılavuzlu 6 metrelik sıra arası biçme makinesi geliştirdi.
Biçimden sonra yoncanın buğdayın gölgesinde kalması, iki tür arasındaki rekabeti tersine çevirmeyi amaçlıyor. Tahıl hasadından sonra yeniden ışık alan örtü hızla büyüyerek yabancı otların gelişimini sınırlıyor ve sonraki ürünün yararlanabileceği azotu yakalıyor. Uygulama, organik tarım kurallarıyla uyumlu bir eşlikçi ürün sistemi olarak değerlendiriliyor ve aynı rotasyonda birden fazla buğday yetiştirilmesine imkân verebiliyor. Denenen baklagiller arasında yonca, yaz döneminde büyümeyi sürdürmesi ve biçime daha uygun olması nedeniyle en iyi uzlaşma olarak öne çıktı.
Salvagnac’taki üç buçuk yıllık denemede topraktaki organik karbon oranı %0,9’dan %1,6’ya, serbest organik madde oranı ise %17’den %21’e yükseldi. Toprak yüzeyine yılda hektar başına 7-10 ton kuru madde yonca biyokütlesi bırakıldı. Toplam toprak azotu %0,11’den %0,14’e çıktı; ancak bu artışın ürünler için daha fazla kullanılabilir azot sağlamadığı belirtildi. Solucan biyokütlesi hektar başına 500 kilogramdan 2 tona yükselirken mikrobiyal biyokütle yaklaşık %40 arttı.
Uygulama, 2022-2025 döneminde ayrık otu popülasyonunu on beşte bire düşürdü; bazı parsellerde deve dikeni neredeyse ortadan kalktı ve tarla at kuyruğu baskısı da azaldı. Buna karşın başlangıçta bulunmayan ryegrassın ortaya çıkması, uzmanlarca toprağın azotça zenginleşmesiyle ilişkilendirildi ve yoncanın parselde bırakılma süresini belirlemede olası bir gösterge olarak değerlendirildi. Sistem henüz büyük ölçekte tam işler kabul edilmiyor; rotasyonun brüt marjı yaklaşık %23 daha düşük. Yüksek biçme makinesi maliyeti, biraz daha düşük tahıl verimi ve gıdalık soyanın daha seyrek ekilmesi bu farkın nedenleri arasında gösterildi.
