Son 10 yılda yemlik besi işletmelerindeki hayvanların günlük ortalama canlı ağırlık artışı yaklaşık %3 yükselirken, otlak sistemlerinde bu artış %10 oldu. Motta, iki sistem arasındaki farkın başlangıç koşullarıyla birlikte değerlendirilmesi gerektiğini söyledi. Daha standart süreçlere sahip yemlik işletmelerinin üretim sınırlarına daha yakın olduğunu, otlak temelli üretimin ise verimliliği artırmak için daha geniş bir alana sahip bulunduğunu kaydetti.
Motta, sürünün yapısının daha fazla damızlık dişi hayvan, daha iyi üreme göstergeleri ve daha genç hayvanların kesime sevk edilmesi yönünde değişmesi gerektiğini savundu. Kuraklık döneminde gebelik oranları başlangıçta %75-76 seviyesinde kaldı, su açığı uzadığında geriledi; yağışların dönmesiyle oranlar %80-82 aralığına yükseldi. Bu toparlanmanın geçici mi yoksa kalıcı mı olduğu ise açık bir soru olarak değerlendirildi ve kamu politikalarının sonuçları güçlendirmede rol oynayabileceği belirtildi.
Yemlik besi işletmelerindeki hayvan sayısının yaklaşık 200 binden 450 bine çıkması, bu işletmelerin buzağı talebini artırdı ve satın alma alanını genişletti. Başta ülkenin batısında yoğunlaşan işletmeler, kapasite artışıyla daha uzak bölgelerden de hayvan almaya başladı. Bu gelişmenin yetiştiriciler için ticari seçenekleri artırdığı, hayvan taşımacılığını ve ekonomik hareketliliği desteklediği aktarıldı.
Motta, doğal otlakların daha iyi yönetilmesiyle üretimde ihtiyatlı hesapla yaklaşık %25’lik bir iyileşme potansiyeli bulunduğunu söyledi. INAC etkinliğinde aktarılan bazı örneklerde, daha verimli yönetim sonucunda üretimin 90 kilogramdan 200 kilograma çıktığı belirtildi. Ayrıca üreticilerin yüksek fiyatlara rağmen damızlık dişi hayvanları elden çıkarmak yerine sürüde tutması, yetiştiriciliği güçlendirme yönündeki eğilimin bir göstergesi olarak değerlendirildi.
