Çağrı, çocukların gıdanın nasıl yetiştirildiği, üretildiği ve hazırlandığıyla bağının zayıfladığı yönündeki araştırma bulgularına dayanıyor. Airfield Estate’in araştırmasına katılan ebeveyn ve ilkokul öğretmenlerinin %89,5’i, birçok çocuğun gıda üretiminden kopuk olduğuna inanıyor. National Dairy Council tarafından bu yılın başlarında yayımlanan başka bir araştırmaya göre ise İrlanda’da 12 yaşın altındaki çocukların %56’sı hiç inek sağılırken görmedi.
Airfield Estate, her yıl 12.000 okul çocuğunu ağırladığını ve birçok çocuğun çiftlik hayvanlarını, yumurtaların kaynağını ya da yetişen sebzeleri daha önce görmeden geldiğini belirtiyor. Kuruluşun uygulamalı eğitim modeli; gıda üretimi, eğitim, beslenme ve sürdürülebilirliği bir araya getiren programlarla çocukların gıda ve tarımla doğrudan ilişki kurmasını amaçlıyor. Ekip, bu deneyimlerin çocuklar için nadir veya olağan dışı olmaması gerektiğini savunuyor.
Kaynağa göre gıda eğitimi İrlanda’da çoğunlukla farklı ders ve programlara bölünüyor; beslenme sağlık, tarım çiftçilik, biyoçeşitlilik fen bilimleri, yemek pişirme ise uygulamalı dersler üzerinden ele alınıyor. Airfield Estate araştırmasında ankete katılan ebeveynlerin %70’i, çocukların ilkokulda gıda hakkında yeterli eğitim almadığına inanıyor. Ayrıca Leaving Certificate düzeyinde Home Economics dersini seçen öğrenci sayısının azaldığı ve uygulamalı yemek pişirme süresinin kısaldığı belirtiliyor.
Airfield Estate, gıda okuryazarlığını yalnızca sağlıklı beslenmeyi bilmek veya yemek pişirebilmek olarak tanımlamıyor. Kavram; insanların yaşamları boyunca gıdayı anlamasını, bilinçli kararlar almasını ve karmaşık gıda ortamında yolunu bulmasını sağlayan bilgi, beceri ve özgüveni kapsıyor. Kuruluşa göre bu yaklaşım sağlık, sürdürülebilirlik, iklim, biyoçeşitlilik ve gıda sistemleriyle ilgili konularda daha bilinçli seçimleri destekleyebilir.
İrlanda’da sivil toplum kuruluşları, topluluk örgütleri, okullar, çiftlikler, eğitimciler ve işletmelerin farklı gıda okuryazarlığı programları yürüttüğü belirtiliyor. Ancak bu çalışmaların birbirinden bağımsız yürütülmesi, ihtiyaç duyulan ölçekte değişim yaratmıyor. Önerilen ulusal stratejinin hükümet, eğitim, sağlık, tarım, çevre, topluluklar, sivil toplum kuruluşları ve işletmeleri ortak bir hedef etrafında buluşturması bekleniyor.
